วัยในตอนนั้นคือเพียง 14 ปี เป็นคนที่ไม่เคยใส่ใจกับคำว่า "ความรัก" และรู้สึกว่าตัวเองยังเด็กเกินไป ยังไม่นึกถึงว่าจะต้องมีคนรัก ต้องมีคู่ หรืออยากอยู่กับใครไปตลอดชีวิต กลับต้องมากระวนกระวาย คิดไม่ตก เมื่อเจอคำถามว่า "ชอบเขาหรือเปล่า",,, ทั้งๆที่ควรจะพูดคำตอบออกไปได้ในทันที.... เกิดอะไรขึ้นกับตัวเราเองนะ
ช่วงนั้น เป็นเอามาก.. กลับมาคิดทบทวนทุกอย่าง หาหลายๆอย่างมาประกอบกัน และเปรียบเทียบเขา กับเพื่อนผู้ชายคนอื่นๆ เปรียบยังไง ก็ไม่รู้สึกชัดเจนกับตัวเองเลยสักที มึนๆกับตัวเองแบบนี้อยู่เกือบอาทิตย์ ก็มาเจอเรื่อง surprise ขึ้นมา...
ตอนใกล้เลิกเรียน (อีกแล้ว) อยู่ๆเป้ก็ส่งสายตาแปลกๆมา เรากำลังยกเก้าอี้ แล้วก็บอกมาว่า...
เป้ : "มึงได้ยินป่ะ"
หนิว : "ได้ยินอะไรวะ"
เป้ : "ที่พวกกูคุยกันไง"
หนิว : "มีไรกันหรอ กูไม่ได้ฟัง"
((มารู้ทีหลัง ว่าเป้กับเพื่อนที่นั่งติดกันอยู่ข้างหลัง คุยกัน และคิดกันว่าเราน่าจะชอบเป้))
เป้ : "หรอ"
หนิว : ...
เป้ : "มึงชอบกูป่ะ"
หนิว : "มึงจะบ้าหรอ อะไรของมึงเนี่ย"
เป้ : "มึงไปคิดดูดีๆนะ ว่ามึงชอบกูหรือเปล่า"
หนิว : "อะไรของมึง ทำไมคิดแบบนี้เนี่ย"
เป้ : "เออ ไปคิดดีๆแล้วกัน"
...วันนั้นเป็นเย็นวันศุกร์ เรารีบกลับบ้านทันที ไม่มีการไปหาอะไรกินหลังโรงเรียนกันอย่างปกติที่เคยทำกัน
ปกติเสาร์อาทิตย์เรามักจะโทรหาคุยเล่นกัน สาระบ้าง ไร้สาระบ้าง แต่กลับเป็นอาทิตย์ที่เรา ไม่กล้าโทรไป รู้สึกกังวลใจ แปลกใจชอบกล ...จนโทรศัพท์ที่บ้านดังขึ้น แล้วแม่ตะโกนบอกว่า "หนิวเอ้ย...รับโทรศัพท์" ไม่ต้องเดาเลย ว่าปลายสายอีกฝากหน่ะ เป็นใคร
เป้ : "เป็นไงมึง"
หนิว : "อะไร"
เป้ : "มึงอบกูหรือเปล่า"
หนิว : "..."
เป้ : "มึงไปคิดให้ดีๆนะ อยู่กับกูมีความสุขเปล่า อยากอยู่ใกล้ๆกูเปล่า ทำไมถึงมานั่งกับกู"
หนิว : "กูไม่รู้"
เป้ : "ไปคิดดีๆ"
.....มันโทรมาเพื่อการนี้ แล้วก็วางไป ปล่อยเรางง และไม่สบายใจอยู่คนเดียว
เราไม่รู้จะทำยังไงดี ชีวิตนี้มีแต่เพื่อนผู้ชาย ตั้งแต่เพื่อนข้างบ้าน ชายล้วน 5 คน เราผู้หญิงคนเดียว เพื่อนประถมที่สนิท ก็ชายล้วน 7 คน เราผู้หญิงคนเดียวอีก การสนิทกับผู้ชายสำหรับเราจึงถือว่าเป็นเรื่องปกติ และมักตอบทุกๆคนได้ในทันทีว่า "ไม่ได้ชอบ" ...แต่กับคนนี้ ทำไมเป็นแบบนี้ ทำอะไรไม่ค่อยถูก เลยตัดสินใจลิสต์คำถามขึ้นมาเพื่อตอบตัวเอง และเปรียบเทียบกับเพื่อนผู้ชายคนอื่นๆ (เท่าที่จำได้)
- ถ้าเป็นเพื่อนผู้ชายคนอื่นขอให้เราไปนั่งด้วยข้างๆ เราจะไปมั้ย
- เรารู้สึกยังไงเวลาที่ได้อยู่ใกล้ๆเป้ พิเศษกว่าอยู่กับเพื่อนคนอื่นๆไหม
- สิ่งต่างๆที่เราทำให้ เราสามารถทำให้เพื่อนผู้ชายคนอื่นๆได้หรือเปล่า
- ถ้าเปลี่ยนจากเป้ เป็นคนอื่นแล้วไปไหนมาไหนด้วยกัน เราจะอยากไปไหม
- ถ้าเสาร์อาทิตย์ หรือวันหยุดไหนไม่ได้โทรหากัน เราจะ 'คิดถึง' เป้หรือเปล่า
- เราใส่ใจรายละเอียดของชีวิตเป้มากกว่าเพื่อนผู้ชายคนอื่นๆมั้ย
- เราจะรู้สึกยังไง หากเป้มีแฟน แล้วคนๆนั้น ไม่ใช่เรา
ระหว่างนั่น ได้นึกทบทวนหลายๆสิ่งที่เกี่ยวข้องระหว่างเขากับเรา เราเข้ากันได้ดีในเรื่องของความคิด และการคำนวณต่างๆ รวมทั้งอุปนิสัยของเป้ คล้ายคลึงกับพ่อของเรามาก เขามีเหตุมีผล มีความเป็นผู้ใหญ่ เวลาคิดอะไร จะคิดไกล และมองไกลเป็นสิบปีเลยทีเดียว รูปลักษณ์ภายนอกของเขา ที่สำหรับเรา เราว่าดูดี คือสูงมาก ผิวค่อนข้างคล้ำ หุ่นล่ำๆ แล้วพอตอบคำถามพวกนี้กับตัวเองแล้ว ...จึงได้รู้ว่าแตกต่างกับเพื่อนผู้ชายคนอื่นๆอย่างสิ้นเชิง โดยเฉพาะคำถามสุดท้าย ทำเอาความรู้สึกตอนนั้นห่อเหี่ยว เสียใจ หดหู่มากเลย .... เอาแล้วสิ งานเข้าแล้วหนิว
คืนนั้นเป้โทรมาอีก เราคุยกันเรื่องทั่วๆไปอยู่พักนึง แล้วก็วนกลับมาถามเรื่องเดิม ....จะบ้าตาย ...สุดท้าย ก็ต้องบอกออกไปว่า ..."กุว่า กุก็ชอบมึงแหละ"...เราคือคนแรกที่รู้ใจตัวเอง เป้ก็คนที่สองที่รับรู้ความรู้สึกของเรา .....*0*
สำหรับเรื่องนี้ เราไม่ลืมว่าติดค้างเก๋อยู่ พอคุยกับเป้เสร็จ เราก็โทรไปบอกเก๋ทันที ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเรา เก๋ก็ได้แต่บอกกลับแค่ว่า "รู้ตัวสักทีนะยะแก"
...สำหรับคู่อื่นๆ อาจมองว่า เฮ้~~ จบแล้วปะเนี่ย ฟินแล้วละสิ!! ไม่ใช่เลย .... นี่คือสิ่งที่เป็นจุดเริ่มต้นสำหรับหายนะของคำว่า 'เพื่อน' ที่กำลังจะตามมา
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น