หลังจากที่ได้รับรู้ความรู้สึกไป หลังจากนั้น เราเริ่มแสดงอาการมากขึ้น ทำอะไรให้มากเป็นพิเศษ (มากในที่นี้ รวมรายงาน ตามงาน อะไรหลายๆสิ่ง ส่วนเป้เองหลังจากที่รับรู้ความรู้สึกของเรา ก็เริ่มเปลี่ยนแปลงขึ้นเช่นกัน แต่เปลี่ยนไปในทิศที่ 'ตรงข้าม' กับเรานะ จากเดิม ที่ตอนเย็นๆเราจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด เป้ก็จะเลี่ยงๆไป เลิกเรียนปั๊บ ไปกับเพื่อนทันที ถึงความสนุกของเรายังคงมีอยู่ในระหว่างเรียน แต่เราก็รู้สึกได้ถึงความอึดอัดของเป้ที่เริ่มเกิดขึ้น เพื่อนๆเริ่มรับรู้กันบ้าง และถูกล้อเลียนบ้าง เราเองก็ใช่ว่าจะไม่อยากรู้นะว่าเขาคิด รู้สึกอย่างไร ...แต่ดูจากการกระทำมันก้ชัดเจนแล้วละ ^^" เกิดความรู้สึกกล้าๆกลัวๆที่จะโทรไปคุยกันอย่างที่เคยๆ เริ่มห่างกันมากขึ้น ตอนนั้นรู้สึกแค่เพียงว่า "ไม่น่าเลยเรา " แทนที่เราจะหยุดคิด ปล่อยวาง แต่พอยิ่งกดตัวเอง ก็กลายเป็นยิ่งค้นพบตัวเองมากขึ้น ..... ค้นพบอะไรหลายๆอย่างที่ทำให้เรารู้สึกชอบคนๆนี้
แต่สิ่งหลักๆที่ทำให้เรารู้สึกพิเศษมากๆ คือ เป้มีความคิด และเหตุผลหลายๆอย่างที่เหมือนผู้ใหญ่มาก การแสดงออกทางสายตา ท่าทาง การตัดสินใจเวลาเกิดเหตุการณ์สำคัญๆ เป้ทำได้ดีมาก ซึ่ง ..คล้ายกับพ่อเราเลย.. จุดนี้ละ ที่เป็นจุดอ่อนสำหรับเรา เพราะเขาเหมือนมาก จนน่าตกใจ ทำให้เราแพ้ทางเขาตลอด ซึ่งไม่มีใครทำได้มาก่อน (ก็เพราะเราเอาแต่ใจ หัวรุนแรง ไม่ยอมใคร วีน โวยวายไงละ!! ไม่ได้เก่งอะไรเลย)
ในเทอมสองช่วงกุมภาพันธ์...แน่นอน "วันวาเลนไทน์" ตอนนั้นหมวดวิชาภาษาอังกฤษรับจัดส่งดอกไม้ พี่ๆที่ทำรู้จักกันก็มาชวนว่าช่วยหน่อย 100 บาท ส่งให้ใครก็ได้เดี๋ยวไปส่งให้ ก็ไม่คิดอะไร ...ส่งๆไปละกัน เรื่องนี้่ มี อาจารย์ท่านหนึ่งรู้ เพราะเขาก็เป็นคนชวนให้ส่ง พอเป้ได้รับ ตอนนั้นเป็นวิชาที่อาจารย์กำลังสอนพอดี (ภาษาอังกฤษ) อาจารย์ก็ถามเป้ว่า "รู้ไหม ใครส่งมา " เป้ก็บอกว่าพอจะเดาได้ อาจารย์เลยบอกว่าไม่ขอบคุณเขาหน่อยหรอ ....เป้บอกว่า "ไม่จำเป็น เขาอยากจะส่งก็ส่ง ช่างเขาเป็นไร " .....นั่งอยู่ใกล้ๆ หน้าชาเลยเรา ช่วงนั้นเราใช้ชีวิตกันแบบอึนๆมาก เหมือนจะยังสนิทกัน แต่ก็มีอะไรบางอย่างกั้นอยู่ อันนี้เราคิดของเราเองคนเดียว เราเลยทุกข์ เราไม่รู้เลยว่าทางเป้คิดอย่างไร อาจอึดอัดใจกว่าเราก็เป็นได้ เพราะเป้ให้ความสำคัญกับคำว่า "เพื่อน" มากๆ เขาก็คงไม่อยากเสียเพื่อน และในทางเดียวกัน ก็คงไม่อยากให้เราคิดอะไรกับเขาไปมากกว่านั้น เพียงแต่เขายังไม่บอกออกมาเท่านั้นเอง
ตอนปิดเทอม เรามีโอกาสไปช่วยอาจารย์ขายชุดพละ ก็เลยยังพอที่จะได้เจอกันบ้าง ส่วนโทรศัพท์เราก็คุยกันบ้างประปราย โดยเป้เองก็คุยเหมือนเพื่อนปกติ เหมือนไม่เคยรับรู้ความรู้สึกอะไรของเรามาก่อนเลยในชีวิต ตัวเราเอง ก็คิด ก็มโน เริ่มรู้จักคำว่า "คิดถึง" รู้จักอาการ "หึง" เริ่มรู้จักความรู้สึกดีๆเวลาที่ได้คุยกับเขา เริ่มรู้สึกพิเศษในเวลาที่ได้ยินเสียงกัน...เริ่มเยอะ...มากขึ้น และมากขึ้น
มันน่าแปลกใจ ที่เป้ไม่เคยทำอะไรที่พิเศษกว่าเพื่อนทั่วๆไปให้เราเลย แต่ทำไม เรากลายเป็นแบบนี้ไปได้...ก็ไม่เข้าใจ
ช่วงปิดเทอมผ่านไป...เทอมใหม่ ม.3 กำลังเริ่มต้น ....แน่นอน เรากับเป้ ไม่ได้นั่งด้วยกันแล้ว ปีที่เลวร้ายที่สุดในความทรงจำกำลังจะมาถึง
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น