สิบกว่าปีแล้ว เกินกว่าครึ่งชีวิตแล้ว ที่ฉันได้รู้จักกับผู้ชายคนหนึ่ง เธอไม่ใช่คนในครอบครัว เธอไม่ใช่เครือญาติ เธอไม่เคยมีพระคุณ หรือบุญคุณใดๆกับฉันมาก่อน แต่มันมีอะไรบางอย่าง ทำให้ฉันรู้สึกแปลกไปจากคนอื่น ฉันเองก็ยังไม่รู้ว่าคืออะไร และทำไม
ย้อนกลับไปนับแต่วินาทีแรก ฉันไม่ชอบเธอเลย มองเข้าไปในตาเธอ ฉันรู้สึกว่าเธอมีบางอย่าง ที่ฉันไม่สามารถเข้าถึงได้ รู้สึกว่าคนๆนี้ มีอะไรบางอย่างที่พิเศษ แต่เป็นสิ่งพิเศษที่ฉันยังไม่ควรเข้าไปใกล้ จึงพยายามหลีกเลี่ยงการพูดคุย การพบเจอ แต่หลายๆอย่างกลับตาลปัตร ทั้งๆที่ฉันไม่ชอบใจ แต่ทำไมฉันกลับอยากรู้เรื่องราวความเป็นมาของเธอให้มากขึ้น ค้นหาตัวตนว่าเธอเป็นใคร เธอเคยเจออะไรมา ทำไมแววตาของเธอมันถึงเป็นเช่นนั้น
พอฉันได้ค้นพบ มันกลับทำให้ใจฉันที่แข็งได้กับทุกคน มันเริ่มอ่อนลง มันไม่ใช่ความสงสาร ไม่ใช่ความเห็นใจ ฉันรู้เพียงแค่ว่าฉันต้องทำอะไรบางอย่าง เพื่อให้เธอคนนี้มีชีวิตที่ดี ดีกว่าที่เธอเคยเจอ เคยพบมา หรืออย่างน้อยให้มันเป็นประโยชน์ต่ออนาคตของเธอ แม้ในวันนั้น เธอไม่ได้สนใจในคำว่า "อนาคต" เลยก็ตาม
ฉันคอยสังเกต เฝ้าดูพฤติกรรมหลายๆอย่างของเธอ ชีวิตที่ติดแต่เพื่อน ฉันรู้ว่าทำไม ก็เพราะมีแค่เพื่อนเท่านั้นที่ทำให้เธอ "มีชีวิต" และ "มีคุณค่า" เธอเองจึงสามารถทำทุกสิ่งทุกอย่างได้เพื่อเพื่อนของเธอ ตัวฉันเอง ไม่สามารถเข้าไปเติมเต็มในชีวิตของเธอได้ มันมีกำแพงที่ถูกตั้งขึ้นระหว่างเรา กำแพงที่เธอตั้งใจให้ฉันหันหลังกลับ แล้วเดินจากเธอไปซะ หลายๆครั้ง ฉันเดินตามทางที่เธอวางไว แต่สุดท้ายก็เป็นตัวฉันเอง ที่ไม่ยอมหันหลังกลับไป ฉันคงดิ้นรนพยายามสัมผัสผ่านกำแพงหนาๆนั้น เพื่อเพียงได้รู้ว่ามีอะไรที่ฉันสามารถทำให้เธอได้บ้าง มันอาจไม่ได้เป็นประโยชน์ต่อการดำรงชีวิตของเธอในช่วงเวลานั้น อาจไม่ได้ทำให้เธอมีความสุขอย่างสุดใจ อาจไม่ได้ทำให้เธอสบายใจอะไรได้มากนัก ฉันได้แต่เชื่อว่ามันจะต้องเป็นประโยชน์กับเธอในอนาคต เธอต้องเติบโต ชีวิตเธอต้องไม่ได้หยุดกับแค่ช่วงวัยรุ่นที่เที่ยวเล่น ใช้ชีวิตไปวันๆ เธอจะต้องกลายเป็นกำลังหลักของครอบครัวในอนาคต ไม่ว่าจะด้วยฐานะของลูกชายคนโต หรือด้วยความรัก ความห่วงใย ที่เธอมีให้ต่อแม่ พี่น้องของเธอก็ตาม
จากความเข้าใจในสิ่งที่เธอเป็น ความเข้ากันได้ การเรียนรู้นิสัย พฤติกรรม และความคิด หลายๆสิ่งที่เธอได้สอนฉัน ให้ฉันได้รู้จักการใช้ชีวิตที่ดี และที่แปลกเกินกว่าที่ฉันจะคิดหาเหตุผลมาได้ ฉันรู้สึกโล่ง สบายใจ ปลอดภัย และอบอุ่นใจทุกครั้งที่รู้ว่าเธอมีตัวตนอยู่ในชีวิตของฉัน และการมีกันและกัน ทั้งๆที่การกระทำที่เธอทำกับฉันมันไม่มีอะไรที่น่าจะทำให้เกิดความรู้สึกเหล่านั้นได้เลย ความรู้สึกพิเศษที่เกิดขึ้นกับเธอ ฉันควบคุมมันไม่ได้เลยสักนิดเดียว ทั้งๆ ที่ฉันก็รู้อยู่แก่ใจว่าฉันอาจต้องเจ็บปวด ทรมานกับความรู้สึกนี้ในสักวันหนึ่ง
สิ่งที่ฉันสามารถทำให้เธอมีชีวิตที่ดี ที่ไม่เดือดร้อนได้ มันมีเพียงแต่เรื่องเรียน เรื่องงาน แต่เรื่องทางจิตใจฉันทำได้ไม่ดีเลย ฉันมักทำให้เธออึดอัดใจเสมอๆ เพราะด้วยความเอาแต่ใจของฉันนั่นเอง
ตลอดช่วงชีวิตของฉัน ไม่มีอะไรที่ทำให้ฉันเจ็บปวด ทรมาน และเสียใจได้มากเท่ากับการที่เธอสั่งให้ฉันออกไปจากชีวิตเธอ และการที่เธอไม่เชื่อในตัวฉัน หลายครั้งนัก ที่เธออยากให้ฉันไปพ้นๆ จากเธอ ด้วยเหตุผลมากมายที่เธอให้ ทั้งว่าเธอเป็นคนไม่มีอนาคต เธอไม่พร้อมจะดูแลใคร เธอไม่อยากมีภาระ เธอเหนื่อยใจ เธอมีสิ่งที่สำคัญอีกมากที่ต้องทำ จริงๆฉันก็เข้าใจเธอนะ แต่ฉันก็ไม่สามารถหยุดยั้งความเจ็บปวดของตัวฉันได้เลย หลายๆสิ่ง หลายๆอย่างฉันได้บอกเธอไป แต่เธอหมดซึ่งความเชื่อมันกันและกันไปแล้ว ชีวิตที่ฉันขาดเธอทุกครั้ง มันทำให้ฉันต้องไปเจอกับเรื่องเลวร้าย เจอคนมาทำลายสิ่งสำคัญของชีวิต เจอความทรมานที่ต้องคิดถึงอย่างไม่มีวันสิ้นสุด ตัวฉันเองก็รู้ว่าเธอนั้นเคยทำในสิ่งที่ไม่ดี เคยทำร้ายจิตใจกันมาขนาดไหน แต่ฉันบอกได้เลย ว่าฉันไม่เคยเก็บเอามาทำร้ายความรู้สึกดีๆที่ฉันมีต่อเธอ เพราะอะไรนะหรือ ก็ความรู้สึกนี้มันเกิดขึ้นมาโดยปราศจากเหตุและผล ปราศจากที่มา มันไม่มีวันที่อะไรจะมาพังทลายมันลง แม้ว่าฉันจะถูกทำร้ายจิตใจมากแค่ไหนก็ตาม และที่ยิ่งกว่านั้น มันไม่มีอะไรเรื่องราวไหนๆ หรือคำพูดของใครๆ มีคุณค่ามากกว่าตัวตนของเธอ ต่อให้ปัญหามันหนักแค่ไหน มันไม่มีสิทธิมาทำร้ายความเป็นตัวตนของเธอที่มีอยู่ในใจฉัน เธอที่มีความสำคัญเหนือกว่าสิ่งใดๆพวกนั้น
ฉันเห็นชีวิตของเธอที่เป็นอยู่ในทุกวันนี้ ฉันก็สุขใจมากแล้ว ความฝันของเธอที่จะได้ทำอาชีพที่เธอรัก เธอได้ทำมันสำเร็จแล้ว ฉันดีใจที่เป็นส่วนเล็กๆส่วนหนึ่งที่ทำให้เธอได้ทำความฝันนี้สำเร็จ เธอมีความสุขในสิ่งที่เธอทำ เธอได้มีโอกาสใช้ความสามารถของเธอในการช่วยเหลือ และแก้ปัญหาให้กับใครหลายคน เธอสามารถมีอนาคตที่ดี สามารถดูแลแม่ และพี่น้องของเธอได้ ฉันดีใจ ที่ปลายทางสุดท้าย เธอจะเป็นคนที่มีคุณค่าต่อสังคมนี้อย่างมากแน่นอน ณ จุดนี้ ฉันถือว่าฉันทำสำเร็จแล้ว ในสิ่งที่ฉันเคยตั้งใจเอาไว้เมื่อสิบกว่าปีก่อน ต่อให้ฉันต้องจากไปตามความต้องการของเธอ ความห่วงความกังวลของฉันมันก็ลดลงไปมากแล้ว
แต่ฉันเขียนเรื่องราวเหล่านี้ขึ้นมาทำไม ทั้งๆที่ในวันนี้ ความเจ็บปวดและทรมานจากการที่เธอสั่งให้ฉันไปจากเธอ มันรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ มันไม่เคยจางหายลง มันไม่เคยหยุด ไม่มีสักวินาทีที่ไม่รู้สึก ความเข้มแข็งที่ฉันเคยมี มันหายไป ฉันหมดกำลังใจที่อยากจะทำสิ่งดีๆ ให้ใคร รอยยิ้มที่ฉันเคยมีอย่างสดใสให้กับใครๆ มันหายไป ฉันไม่รู้สึกถึงความมีตัวตน ชีวิตฉันมันสั่นคลอน จวนเจียนจะเสียสติได้ทุกเมื่อ แล้วฉันจะบันทึกเรื่องราวให้ตัวเองเจ็บมากขึ้นไปทำไม
ฉันต้องการย้ำเตือนตัวเอง เป็นเครื่องยืนยันกับตัวเอง ว่าต่อให้ฉันเจ็บปวดแค่ไหน ต่อให้ฉันต้องทรมาน ต่อให้เธอพยายามทำทำลายความสัมพันธ์นี้ลง หรือกำแพงของเธอจะหนาขึ้นมาทุกวัน ความห่างไกลที่เธอต้องการให้เกิด ต้องอยู่อย่างทรมานแบบไม่มีกันและกัน แต่สิ่งหนึ่งที่มันบริสุทธิ์ มันยังคงมีอยู่ ไม่มีวันจางหายหรือลดลงไปเลย แต่มันกลับชัดเจนมากขึ้นทุกวันๆ สิ่งที่มีมาตลอดสิบกว่าปีที่ผ่าน ฉันไม่อาจบอกได้ว่ามันเป็นสิ่งที่มีอยู่อย่างนิรันดร์ แต่มั่นใจได้ว่ามันคงอยู่ตราบเท่าที่ฉันยังคงหายใจ คือ "ฉันรักเธอ"
