เรื่องราวที่ยาวนานถึง 13 ปี ของหนิวและเป้ จะถูกถ่ายทอดเป็นตัวอักษร ผ่านมุมมองการเวิ่นของหนิว เท่าที่จำได้นะจ๊ะ
=====================================================
"แรกพบ ... จากมาตบกันดีกว่า กลายเป็นความสงสาร"
พุธ 16 พค. 2544 โรงเรียนเปิดวันแรก วันเริ่มต้นชีวิตมัธยมศึกษาปีที่ 1 ที่โรงเรียนพระปฐมวิทยาลัย เป็นวันแรกที่เรา 'เห็น' เขาในห้อง เพราะครูสั่งให้ทุกคนแนะนำตัว (ก็แนะนำกันไปอย่างนั้น ยังไงก็จำไม่ได้อยู่ดี) พอวันพฤฟัส 17 พค. 2544 ก็มีเหตุให้รู้สึก 'ต้องสนใจ' ในตัวเขาคนนี้ขึ้นมา
เรื่องของเรื่อง เรามีเพื่อนที่มาจากโรงเรียนประถมด้วยกัน แล้วมาเรียนในห้องเดียวกัน ชื่อ "แอ้" แอ้เป็นเพื่อนที่เรารักมากที่สุดในห้องตอนนั้น และรู้สึกอยากดูแล เพราะถ้านับลำดับกันไปๆมาๆแล้ว เราก็เป็นเครือญาติกันทางฝ่ายแม่ เรายังจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดี ในช่วงบ่ายๆ มีคาบเรียนวิชาดนตรี ในห้องดนตรีเก้าอี้เรียยงกองกันอยู่หลังห้อง อยู่กับฝุ่นเขรอะๆ เพราะเพิ่งเปิดเรียนยังไม่มีคนมาใช้ ครูก็ให้พวกนักเรียนยกเก้าอี้มาเลือกที่นั่งกันเองให้สบายใจ เราต่างคนก็ต่างยกๆ ลากๆ ได้ที่จะมานั่ง ก็มีไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ ดำๆ สูงๆ มาดึงเก้าอี้แอ้เล่น ไอ้หนูแอ้ก็ไม่ตอบโต้ไร ได้แค่ทำหน้าไม่พอใจอยู่อย่างนั้น แต่เรากลับรำคาญใจ หงุดหงิด อัดอั้นมาก จนโพล่งออกไป "แกล้งเพื่อนกูหรอ" (น่าจะประมาณนี้) แล้วก็เตรียมตัวพร้อมมีเรื่อง โดยไม่สำเนียกเลยว่าตัวเราไม่ถึงไหล่เขาด้วยซ้ำ ก็เกิดกะปะทะคารมณ์ ประชดประชันกันไปๆมาๆอยู่พักใหญ่ วันนั้นพอกลับบ้าน สิ่งเดียวที่คิดถึงคนๆนี้คือ "มึงเป็นใคร"
หลังจากวันแรกที่เจอกันจังๆ เราก็ไม่คิดอยากจะคุยอะไรกับคนนี้อีกเลย เขาชอบแกล้งพวกผู้หญิง เสียงแป๋นแหลน บาดหู จนกลายเป็นเบื่อหน้า ไม่ชอบ เขามาคุยด้วยก็ไม่คุย หน้าบึ้งใส่บ้าง ทำเหมือนอากาศบ้าง จนวันหนึ่ง เขาก็พูดขึ้นมาใส่เราว่า "เราพยายามคุยด้วยแล้วนะ ถ้าใครไม่คุยกะเรา เราก็ไม่คุยด้วยแล้วก็ได้"
แต่ด้วยความสงสัย เพราะตั้งแต่เราโตมา เราไม่ค่อยเจอใครที่เถียงกับเราได้ยาวนานเท่าคนๆนี้ ส่วนใหญ่ มีแต่เราชนะ ไม่ก็คนยอมเรา (อาจเพราะเถียงสู้ไม่ไหว หรือทนความอยากเอาชนะของเราไม่ได้ก็ไม่รู้) จึงอยากรู้มากๆ ว่าเขาเป็นใคร มาจากไหน ลูกใครคนดังหรือเปล่า ถึงมีความมั่นใจในตัวเองเยอะ จนวันหนึ่ง เราไปบ่นกับเพื่อนที่เรียนพิเศษด้วยกัน ชื่อ "ไกด์" เพราะไกด์เองก็มาเรียนที่โรงเรียนพระปฐมฯเหมือนกันกับเรา
เรา : แกรู้จักเป้ห้องเรามั้ย
ไกด์ : อิเป้อะหรอ รู้จัก
เรา : มันดังขนาดนั้นเลยหรอ แกไปรู้จักได้ไง
ไกด์ : ก็มันเป็นด็กยอแซฟเหมือนชั้น
เรา : ...(สตั้นแป๊บนึง) ... มันเก่งหรอ
ไกด์ : ก็เก่งนะ มันเด็กห้องคิง
เรา : ...(สตั้นกว่าเดิม นั่งทำหน้าหมางงใส่ไกด์...นึกในใจ ไอ้เนี่ยอะนะ คิงยอแซฟหรอ)...
ไกด์ : แต่มันหายไปตอนป.6นะแก ชั้นไม่ได้สนิทกับมัน ชั้นก็ไม่รู้ว่ามันหายไปไหน
เรา : เออ แปลกหวะ
ช่วงบทสนทนาสั้นๆที่ดูเหมือนไม่ค่อยมีอะไร แต่คิดไปเยอะเลย ตอนเราอยู่ประถมปลาย เป็นช่วงพีคที่เราเดินสายเป็นตัวแทนโรงเรียนแข่งโน่น นี่ นั่น เยอะมาก เน้น เลข อังกฤษ และวาดรูป เด็กที่มาจากโรงเรียนยอแซฟอุปถัมภ์เป็นคนที่เราถือว่าเป็นคู่แข่งที่เก่งมาก ไปที่ไหน แทบจะแพ้มันตลอด แล้วหมอนี่ ..เด็กยอแซฟงั้นหรอ ดูท่าจะเทพละสิ จะเคยเจอกันสนามไหนมั้ยนะ ... แล้วทำไมอยู่ๆก็หายไปตอนป.6 ปีสุดท้ายเนี่ยนะ ... เกิดไรขึ้นนะ...
จากความคิด ความสงสัยเบาๆ ทำให้ความคิดที่ว่า "ไม่คุยกับมันอีก" หายไปเฉยๆ ในวันรุ่งขึ้น เลยไม่ได้คิดรีรอที่จะเข้าไป "ค้นหา" คำตอบด้วยจากปากของ "เจ้าตัว" เขาเอง
เรา : แกมาจากยอแซฟหรอ
เป้ : ใช่ๆ เราเคยเรียน
เรา : เรามีเพื่อนอยู่ที่นั่นหลายคนเลย
เป้ : แต่เราอยู่แค่ถึงตอน ป.5 พอ ป.6 เราก็ออกมาและ
เรา : อ่าว ทำไมละ
เป้ : ...
ใครจะไปรู้ ว่านี่มันจะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของหลายๆสิ่งที่คาดไม่ถึง กำลังจะเกิดขึ้น
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น